Nauka Jezusa o pokucie ku Bogu
7. Nauka Jezusa o pokucie ku Bogu
Ważność pokuty
Jezus swą misję ratowania ludzi od potępienia zaczął od głoszenia pokuty, będącej pierwszym warunkiem odpuszczenia grzechów i zbawienia.
Pokutujcie - wołał - albowiem przybliżyło się Królestw Boże (Mt 4, 17). Nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych ale grzesznych do pokuty (Mt 9, 13). Jest napisane, że Chrystus musiał cierpieć i trzeciego dnia zmartwychwstać, i że, w imię Jego ma być głoszona wszystkim narodom pokuta dla odpuszczenia grzechów (Łk24, 47). Pokutujcie i wierzcie Ewangelii (Mk l, 15).
Tak samo czynili apostołowie: Kiedy apostoł Piotr zakończył swe pierwsze kazanie i ludzie poruszeni poselstwem zawołali: - „Co więc mamy czynić" - apostoł odpowiedział: Pokutujcie, i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imieniu Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego (Dz 2,38).
Bóg wprawdzie puszczał płazem czasy niewiedzy, lecz teraz wzywa wszędzie wszystkich ludzi, aby pokutowali ( Dz 17,30). Bóg nie chce aby ktokolwiek zginał, lecz aby się wszyscy udali do pokuty (2 Piotra 3, 9). Apostoł Paweł wygłaszając mowę obronną przed królem Agrypą, informującą o tym, co głosił, zeznał: .Tym, którzy są w Damaszku i we wszystkiej krainie Judzkiej i poganom głosiłem, aby pokutowali i nawrócili się do Boga, czyniąc uczynki godne pokuty (Dz 26,20), czyli udowadniające jej szczerość.
Na wieść o nagłej śmierci ludzi, z powodu zawalenia się wieży i o masakrze Galilejczyków z rozkazu Heroda, Jezus powiedział:
Mniemacie, że ci Galilejczycy nad wszystkich innych grzeszniejszymi byli, ... bynajmniej, mówię wam, jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy także poginiecie (Łk 13, 1-3). Pan nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do pokuty (2Piotra 3, 9). Podobnych wypowiedzi o konieczności pokuty jest w Biblii wiele.
Czym jest pokuta?
Pokuta ku Bogu jest pierwszym krokiem do zbawienia. Pokuta jest darem Bożej łaski zmieniającym stosunek człowieka do grzechu. Przede wszystkim powoduje znienawidzenie grzechu.
Pokuta jest gruntownym przełomem w ludzkim życiu; jest opamiętaniem się, dogłębnym zastanowieniem się nad swoim życiem, uczciwym stwierdzeniem swojej grzeszności, odwróceniem się do Boga przodem, przeproszeniem Go, głębokim upokorzeniem się wobec Boga i ludzi; umożliwia każdemu człowiekowi odpuszczenie grzechów, pojednanie się z Bogiem i rozpoczęcie życia w nowym duchu. Jest zrozumieniem i przeżyciem śmierci Jezusa na krzyżu za nasze grzechy, skruchą z powodu popełnionych grzechów, jest decyzją rozpoczęcia życia czystego o orientacji zgodnej z Bożym przeznaczeniem człowieka, lub mówiąc prościej - jest obraniem Bożego modelu życia (cel, sposób życia). Przy czym Jezus i Jego przedstawiona w Biblii nauka staje się jedynym autorytetem pokutującego.
Mówiąc obrazowo - pokuta jest zejściem z drogi szerokiej, wiodącej ku zatraceniu, na drogę wąską prowadzącą do zbawienia. To zejście nie jest procesem lecz postanowieniem jak decyzja przesiadki z pociągu do pociągu; z jednego wysiadam, do drugiego wsiadam. Nie da się jechać naraz dwoma pociągami, czy iść naraz po dwóch drogach.
Szczegółowej o treści pokuty w czym się konkretnie realizuje, będzie jeszcze mowa po rozważeniu, co doprowadza człowieka do pokuty. Pokuta ku Bogu jest skutkiem uważnego słuchania Bożego Słowa. Ziemio, ziemio, słuchaj słowa Pańskiego (Jer 55, 3).
Boże Słowo oświeca; sprawia, że przyjmujący je pokornie do umysłu i serca zaczyna się zastanawiać nad swoim życiem, oceniać je w świetle Bożego słowa; i jeśli ceni prawdę dochodzi do przekonania, że jest grzesznikiem. Odkrywa, że jest egoistą, żyje w zasadzie dla siebie, że jego cel życia nie uwzględnia Bożych pragnień ani dobra bliźnich. Jego codzienne postępowanie ukazuje, że na serio nie interesuje się sprawami Bożego Królestwa. Jest zajęty swoimi namiętnościami, żyje w grzechu samolubstwa, często maskowanym pozorami pobożności. Oświecony Słowem Bożym zrozumie, że jest skazanym na potępienie winowajcą potrzebującym łaski przebaczenia. I podobnie, jak było ze słuchaczami kazania apostoła Piotra, czy przerażonego światłem z góry - Saula, gdy zdesperowany pyta, co mam robić? Błogosławiony każdy człowiek szczerze zadający to pytanie, bo odpowiedź jest: pokutujcie i wierzcie Ewangelii! (Mt 4,17) Co to znaczy w praktyce?
Posunięcia człowieka realizujące pokutę
Co czyni człowiek pokutujący, zostało wstępnie przedstawione przy omówieniu, czym jest pokuta.
Co ma robić konkretnie osoba pokutująca informuje już Stary Testament:
Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a przestępca swoje zamysły i niech się nawróci do Pana, aby się nad nim zmiłował (Iz 55, 7). Nawróćcie się i odwróćcie się od wszystkich waszych przestępstw, aby się wam nie stały pobudką do grzechu! Odrzućcie od siebie wszystkie swoje przestępstwa, które popełniliście przeciwko Mnie, i stwórzcie sobie nowe serce i nowego ducha! Dlaczego macie umierać? Gdyż nie mam upodobania w śmierci śmiertelnika, mówi Wszechmogący Pan. Nawróćcie się więc, a żyć będziecie! (Ez 18, 30-32). Zacytowane słowa ukazują grzeszność prowadzącej do śmierci samowoli („swoje" myśli").
Kto jest wezwany do pokuty?
Istnieje mniemanie, że pokutować mają przede wszystkim jawni grzesznicy, złodzieje, pijacy, gwałciciele itp. Tak nie jest. Wezwanie do pokuty - przejaw Bożej troski o człowieka - dotyczy wszystkich ludzi, także tych „porządnych", „pobożnych", z wyższym wykształceniem, nawet duchownych. Bo według Bożej oceny grzechem jest także wyniosłość i pycha, życie po swojemu, dla siebie, pozornie pobożne. Kto z wykształconych i bogatych nie jest winien tych grzechów?
Konkretne czynności człowieka pokutującego
Najpierw (1) Działania oczyszczające, czyli odrzucenie wszystkiego, co grzeszne, zbędne, niezgodne z Bożym modelem życia ukazanym w nauce Jezusa; następnie (2) Działania budujące jako następstwo obrania życia o nowej orientacji, zharmonizowanej z Bożym porządkiem stworzenia, zgodnej z przeznaczeniem człowieka.
Cytowane wcześniej wypowiedzi Biblii wskazywały właśnie na te dwa typy działań; najpierw było odrzucenie zła: „Niech bezbożny porzuci swoją drogę", (oczyszczenie) następnie — decyzja rozpoczęcia nowego życia: „stwórzcie sobie nowe serce", czyli, zechciejcie żyć według Bożego porządku, w miłości i pokornym poddaniu się Jezusowemu przewodnictwu, w Jego mocy
(1) Działania oczyszczające
Uczciwa w świetle Bożego Słowa ocena swego stanu prowadzi do wyznania Bogu swoich grzechów, powoduje - jak było wspominane - znienawidzenie grzechu jako zachowań złych w Bożej ocenie, destruktywnych. Człowiek odrzuciwszy bunt i samowolę, rezygnuje z autonomii wobec Boga. Uśmierca swoje zbuntowane, głupie „ja" nieposłuszne Bogu. Odrzuca egoizm jako najbardziej destruktywną postawę życia.
Usuwa ze swego życia wszelkie bożki próżności i samodogadzania sobie: obżarstwo, pijaństwo, marnotrawcze hobby, rzeczy zbyteczne, popisywanie się strojem, wyglądem, osiągnięciami, posiadaniem, wykształceniem, itp.
Zrywa z towarzystwem bezbożnych, ze sztuką, literaturą i muzyką o duchowości nie chrześcijańskiej.
Rezygnuje z zabiegania o uznanie u ludzi (chore ambicje, kompleks wielkości itp)
Opróżnia swoje serce z czynienia wszystkiego, czego Bóg nienawidzi, a co wyczerpująco wymienia Biblia.
Oto - w wielkim skrócie - pokuta w jej części rugującej „brudy" To jest to, co oznacza cytowany biblijny zwrot: „odrzućcie swoje drogi” albo „zwleczcie starego człowieka z jego uczynkami" (Kol 3, 9). Nowe odzienie można przywdziać jedynie po zdjęciu starego.
(2) Działania budujące
Pokutujący poddaje swoją wolę Jezusowi, obiera pokorne usposobienie na wzór Jezusa, jako zasadniczą postawę wobec Boga i bliźnich. Odważnie wyznawszy swoje grzechy skruszony przeprasza skrzywdzonych i naprawia, o ile możliwe, wyrządzone im szkody. Pokornie przyjmuje od Boga odpuszczenie grzechów (z łaski nie za swoje dobre uczynki).
Oddaje siebie zrujnowanego grzechem, jako Bożą własność „do naprawy" i w służbę pod kierunkiem Jezusa. Zamienia swe dotychczasowe świeckie kryteria wartości i ważności spraw (system wartości) na kryteria podane w Bożym Słowie - Biblii. Przyjmuje postawę służebną jako wiodącą w całym życiu.
Uznaje ukazany w Biblii Boży porządek życia we wszystkich jego dziedzinach (cele życia, małżeństwo, zadania mężczyzny i kobiety, męża i żony, ojca i matki, praca, stosunek do świata, władz itp).
Kolejność wymienionych działań bywa w praktyce u poszczególnych osób różna. Jednak zawsze się zaczyna, podobnie jak budowanie domu, od położenia fundamentu, którym jest pokorne zaufanie Bogu jawiące się w posłuszeństwie Jego słowu.
Że tak rozumiana pokuta jawi się w owocach godnych opamiętania (Mt 3,8) - I jest czymś realnym, prowadzącym do błogosławionej zmiany ludzkiego charakteru - ukazują życiorysy milionów tych, co pokutowali i uwierzyli w Jezusa.
Prawdziwa pokuta, działa ku dobru wszystkich i wszystkiego: dobru Boga, ludzi i całego stworzenia. Dobro osiągane z krzywdą innych, to dobro pozorne. Takie „dobro" zdobywa dziś - niestety - większość wykształconych i „pobożnych" ludzi tak zwanego cywilizowanego świata.
Suma rozważań o pokucie
Pierwszą prawdą głównego poselstwa Jezusa było wzywanie wszystkich grzesznych do pokuty, czyli do zerwania z grzechem. Pierwszym tematem zbawczego zwiastowania także dziś wszystkim i wszędzie ma być pokuta Tak postanowi! Bóg: Pan nie chce aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do pokuty (2P3, 9). Polecenie by głosić pokutę wszędzie i wszystkim powtarzali Pan Jezus i apostołowie wiele razy: Jest napisane, że Chrystus musiał cierpieć i trzeciego dnia zmartwychwstać, i że w imię Jego ma być głoszona wszystkim narodom pokuta dla odpuszczenia grzechów (Łk 24,46,47).
Pokuta jako Boży dar — wyraz Bożej troski o człowieka – jest pierwszym krokiem do życia radosnego gdyż wyzwolonego z mocy szatana i grzechu.
Jan Wierszyłowski
Ważność pokuty
Jezus swą misję ratowania ludzi od potępienia zaczął od głoszenia pokuty, będącej pierwszym warunkiem odpuszczenia grzechów i zbawienia.
Pokutujcie - wołał - albowiem przybliżyło się Królestw Boże (Mt 4, 17). Nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych ale grzesznych do pokuty (Mt 9, 13). Jest napisane, że Chrystus musiał cierpieć i trzeciego dnia zmartwychwstać, i że, w imię Jego ma być głoszona wszystkim narodom pokuta dla odpuszczenia grzechów (Łk24, 47). Pokutujcie i wierzcie Ewangelii (Mk l, 15).
Tak samo czynili apostołowie: Kiedy apostoł Piotr zakończył swe pierwsze kazanie i ludzie poruszeni poselstwem zawołali: - „Co więc mamy czynić" - apostoł odpowiedział: Pokutujcie, i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imieniu Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego (Dz 2,38).
Bóg wprawdzie puszczał płazem czasy niewiedzy, lecz teraz wzywa wszędzie wszystkich ludzi, aby pokutowali ( Dz 17,30). Bóg nie chce aby ktokolwiek zginał, lecz aby się wszyscy udali do pokuty (2 Piotra 3, 9). Apostoł Paweł wygłaszając mowę obronną przed królem Agrypą, informującą o tym, co głosił, zeznał: .Tym, którzy są w Damaszku i we wszystkiej krainie Judzkiej i poganom głosiłem, aby pokutowali i nawrócili się do Boga, czyniąc uczynki godne pokuty (Dz 26,20), czyli udowadniające jej szczerość.
Na wieść o nagłej śmierci ludzi, z powodu zawalenia się wieży i o masakrze Galilejczyków z rozkazu Heroda, Jezus powiedział:
Mniemacie, że ci Galilejczycy nad wszystkich innych grzeszniejszymi byli, ... bynajmniej, mówię wam, jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy także poginiecie (Łk 13, 1-3). Pan nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do pokuty (2Piotra 3, 9). Podobnych wypowiedzi o konieczności pokuty jest w Biblii wiele.
Czym jest pokuta?
Pokuta ku Bogu jest pierwszym krokiem do zbawienia. Pokuta jest darem Bożej łaski zmieniającym stosunek człowieka do grzechu. Przede wszystkim powoduje znienawidzenie grzechu.
Pokuta jest gruntownym przełomem w ludzkim życiu; jest opamiętaniem się, dogłębnym zastanowieniem się nad swoim życiem, uczciwym stwierdzeniem swojej grzeszności, odwróceniem się do Boga przodem, przeproszeniem Go, głębokim upokorzeniem się wobec Boga i ludzi; umożliwia każdemu człowiekowi odpuszczenie grzechów, pojednanie się z Bogiem i rozpoczęcie życia w nowym duchu. Jest zrozumieniem i przeżyciem śmierci Jezusa na krzyżu za nasze grzechy, skruchą z powodu popełnionych grzechów, jest decyzją rozpoczęcia życia czystego o orientacji zgodnej z Bożym przeznaczeniem człowieka, lub mówiąc prościej - jest obraniem Bożego modelu życia (cel, sposób życia). Przy czym Jezus i Jego przedstawiona w Biblii nauka staje się jedynym autorytetem pokutującego.
Mówiąc obrazowo - pokuta jest zejściem z drogi szerokiej, wiodącej ku zatraceniu, na drogę wąską prowadzącą do zbawienia. To zejście nie jest procesem lecz postanowieniem jak decyzja przesiadki z pociągu do pociągu; z jednego wysiadam, do drugiego wsiadam. Nie da się jechać naraz dwoma pociągami, czy iść naraz po dwóch drogach.
Szczegółowej o treści pokuty w czym się konkretnie realizuje, będzie jeszcze mowa po rozważeniu, co doprowadza człowieka do pokuty. Pokuta ku Bogu jest skutkiem uważnego słuchania Bożego Słowa. Ziemio, ziemio, słuchaj słowa Pańskiego (Jer 55, 3).
Boże Słowo oświeca; sprawia, że przyjmujący je pokornie do umysłu i serca zaczyna się zastanawiać nad swoim życiem, oceniać je w świetle Bożego słowa; i jeśli ceni prawdę dochodzi do przekonania, że jest grzesznikiem. Odkrywa, że jest egoistą, żyje w zasadzie dla siebie, że jego cel życia nie uwzględnia Bożych pragnień ani dobra bliźnich. Jego codzienne postępowanie ukazuje, że na serio nie interesuje się sprawami Bożego Królestwa. Jest zajęty swoimi namiętnościami, żyje w grzechu samolubstwa, często maskowanym pozorami pobożności. Oświecony Słowem Bożym zrozumie, że jest skazanym na potępienie winowajcą potrzebującym łaski przebaczenia. I podobnie, jak było ze słuchaczami kazania apostoła Piotra, czy przerażonego światłem z góry - Saula, gdy zdesperowany pyta, co mam robić? Błogosławiony każdy człowiek szczerze zadający to pytanie, bo odpowiedź jest: pokutujcie i wierzcie Ewangelii! (Mt 4,17) Co to znaczy w praktyce?
Posunięcia człowieka realizujące pokutę
Co czyni człowiek pokutujący, zostało wstępnie przedstawione przy omówieniu, czym jest pokuta.
Co ma robić konkretnie osoba pokutująca informuje już Stary Testament:
Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a przestępca swoje zamysły i niech się nawróci do Pana, aby się nad nim zmiłował (Iz 55, 7). Nawróćcie się i odwróćcie się od wszystkich waszych przestępstw, aby się wam nie stały pobudką do grzechu! Odrzućcie od siebie wszystkie swoje przestępstwa, które popełniliście przeciwko Mnie, i stwórzcie sobie nowe serce i nowego ducha! Dlaczego macie umierać? Gdyż nie mam upodobania w śmierci śmiertelnika, mówi Wszechmogący Pan. Nawróćcie się więc, a żyć będziecie! (Ez 18, 30-32). Zacytowane słowa ukazują grzeszność prowadzącej do śmierci samowoli („swoje" myśli").
Kto jest wezwany do pokuty?
Istnieje mniemanie, że pokutować mają przede wszystkim jawni grzesznicy, złodzieje, pijacy, gwałciciele itp. Tak nie jest. Wezwanie do pokuty - przejaw Bożej troski o człowieka - dotyczy wszystkich ludzi, także tych „porządnych", „pobożnych", z wyższym wykształceniem, nawet duchownych. Bo według Bożej oceny grzechem jest także wyniosłość i pycha, życie po swojemu, dla siebie, pozornie pobożne. Kto z wykształconych i bogatych nie jest winien tych grzechów?
Konkretne czynności człowieka pokutującego
Najpierw (1) Działania oczyszczające, czyli odrzucenie wszystkiego, co grzeszne, zbędne, niezgodne z Bożym modelem życia ukazanym w nauce Jezusa; następnie (2) Działania budujące jako następstwo obrania życia o nowej orientacji, zharmonizowanej z Bożym porządkiem stworzenia, zgodnej z przeznaczeniem człowieka.
Cytowane wcześniej wypowiedzi Biblii wskazywały właśnie na te dwa typy działań; najpierw było odrzucenie zła: „Niech bezbożny porzuci swoją drogę", (oczyszczenie) następnie — decyzja rozpoczęcia nowego życia: „stwórzcie sobie nowe serce", czyli, zechciejcie żyć według Bożego porządku, w miłości i pokornym poddaniu się Jezusowemu przewodnictwu, w Jego mocy
(1) Działania oczyszczające
Uczciwa w świetle Bożego Słowa ocena swego stanu prowadzi do wyznania Bogu swoich grzechów, powoduje - jak było wspominane - znienawidzenie grzechu jako zachowań złych w Bożej ocenie, destruktywnych. Człowiek odrzuciwszy bunt i samowolę, rezygnuje z autonomii wobec Boga. Uśmierca swoje zbuntowane, głupie „ja" nieposłuszne Bogu. Odrzuca egoizm jako najbardziej destruktywną postawę życia.
Usuwa ze swego życia wszelkie bożki próżności i samodogadzania sobie: obżarstwo, pijaństwo, marnotrawcze hobby, rzeczy zbyteczne, popisywanie się strojem, wyglądem, osiągnięciami, posiadaniem, wykształceniem, itp.
Zrywa z towarzystwem bezbożnych, ze sztuką, literaturą i muzyką o duchowości nie chrześcijańskiej.
Rezygnuje z zabiegania o uznanie u ludzi (chore ambicje, kompleks wielkości itp)
Opróżnia swoje serce z czynienia wszystkiego, czego Bóg nienawidzi, a co wyczerpująco wymienia Biblia.
Oto - w wielkim skrócie - pokuta w jej części rugującej „brudy" To jest to, co oznacza cytowany biblijny zwrot: „odrzućcie swoje drogi” albo „zwleczcie starego człowieka z jego uczynkami" (Kol 3, 9). Nowe odzienie można przywdziać jedynie po zdjęciu starego.
(2) Działania budujące
Pokutujący poddaje swoją wolę Jezusowi, obiera pokorne usposobienie na wzór Jezusa, jako zasadniczą postawę wobec Boga i bliźnich. Odważnie wyznawszy swoje grzechy skruszony przeprasza skrzywdzonych i naprawia, o ile możliwe, wyrządzone im szkody. Pokornie przyjmuje od Boga odpuszczenie grzechów (z łaski nie za swoje dobre uczynki).
Oddaje siebie zrujnowanego grzechem, jako Bożą własność „do naprawy" i w służbę pod kierunkiem Jezusa. Zamienia swe dotychczasowe świeckie kryteria wartości i ważności spraw (system wartości) na kryteria podane w Bożym Słowie - Biblii. Przyjmuje postawę służebną jako wiodącą w całym życiu.
Uznaje ukazany w Biblii Boży porządek życia we wszystkich jego dziedzinach (cele życia, małżeństwo, zadania mężczyzny i kobiety, męża i żony, ojca i matki, praca, stosunek do świata, władz itp).
Kolejność wymienionych działań bywa w praktyce u poszczególnych osób różna. Jednak zawsze się zaczyna, podobnie jak budowanie domu, od położenia fundamentu, którym jest pokorne zaufanie Bogu jawiące się w posłuszeństwie Jego słowu.
Że tak rozumiana pokuta jawi się w owocach godnych opamiętania (Mt 3,8) - I jest czymś realnym, prowadzącym do błogosławionej zmiany ludzkiego charakteru - ukazują życiorysy milionów tych, co pokutowali i uwierzyli w Jezusa.
Prawdziwa pokuta, działa ku dobru wszystkich i wszystkiego: dobru Boga, ludzi i całego stworzenia. Dobro osiągane z krzywdą innych, to dobro pozorne. Takie „dobro" zdobywa dziś - niestety - większość wykształconych i „pobożnych" ludzi tak zwanego cywilizowanego świata.
Suma rozważań o pokucie
Pierwszą prawdą głównego poselstwa Jezusa było wzywanie wszystkich grzesznych do pokuty, czyli do zerwania z grzechem. Pierwszym tematem zbawczego zwiastowania także dziś wszystkim i wszędzie ma być pokuta Tak postanowi! Bóg: Pan nie chce aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do pokuty (2P3, 9). Polecenie by głosić pokutę wszędzie i wszystkim powtarzali Pan Jezus i apostołowie wiele razy: Jest napisane, że Chrystus musiał cierpieć i trzeciego dnia zmartwychwstać, i że w imię Jego ma być głoszona wszystkim narodom pokuta dla odpuszczenia grzechów (Łk 24,46,47).
Pokuta jako Boży dar — wyraz Bożej troski o człowieka – jest pierwszym krokiem do życia radosnego gdyż wyzwolonego z mocy szatana i grzechu.
Jan Wierszyłowski
Komentarze
Prześlij komentarz