Posłowie

Posłowie - Streszczenie rozważań O Jezusie prawdziwym


1. Dlaczego należy znać Jezusa Prawdziwego?

Ażeby wiedzieć czym jest prawdziwe chrześcijaństwo i jak można być zbawionym.

Wiarygodnym źródłem poznania Jezusa i Jego nauki jest Pismo Święte. Każdy inny wizerunek Jezusa niż podany w Piśmie jest fałszywy.

Jezus bywa często przedstawiany błędnie, tak przez niektóre kościoły jak i pseudonaukowców.

Jedynie Jezusa nauka zawarta w Biblii, stanowi wiarygodne kryterium orzekania, co jest prawdą i pomyślne dla człowieka i co takim nie jest. Stad aby nie zostać zwiedzionym koniecznym jest osobiście poznać Osobę Jezusa i Jego naukę.

2. Kim jest Jezus?

Jest odwiecznym Synem Bożym współistotnym Bogu.

Jego Osoba i Jego nauka są Boskie. Kto nie wierzy w takiego Jezusa, i nie trzyma się Jego nauki, znaczy, iż w rzeczywistości nie wierzy w Boga. Tak stwierdza Pismo: Kto nie trzyma się nauki Chrystusowy nie ma Boga (2J 9).

Swą boskość udowodni! wieloma cudami, do wskrzeszania zmarłych włącznie oraz Swą unikalną nauką i własnym zmartwychwstaniem. Śmierci Jezusa towarzyszyły szczególne znaki: między innymi trzęsienie ziemi, zaćmienie słońca oraz powstanie Z grobów wiciu zmarłych.

Jezus jest Zbawicielem i jedynym Pośrednikiem pomiędzy ludźmi a Bogiem Ojcem. (1 Tym 2,5)

3. Co Jezus może?

Jako Bóg może człowieka zbawić lub potępić, ma wszelką moc na niebie i ziemi (Mt28, 18).

Może odpuszczać grzechy. Powiedział: Jam jest pierwszy i ostateczny. I żyjący. Byłem umarły, lecz oto żyję na wieki wieków i mam klucze śmierci i piekła (Obj 1,17-18).

4. Jaki jest Jezus?

Cichy i pokornego serca, miłujący grzeszników, miłosierny, współczujący biednym i cierpiącym, ofiarny w służeniu, kończący podjęte zadania, posłuszny zwierzchnictwu, gorliwy w zabieganiu o cześć Ojca (wyrzucił handlarzy ze świątyni), bezgrzeszny i doskonały, odważny, sprawiedliwy, Wszechmogący. Dowodem tego są Jego czyny i Jego imiona. Jest ich w Biblii ponad 50.

Godłem Jezusa jest nie drapieżne zwierzę, jak to bywa u ziemskich monarchów, lecz bezbronny Baranek. Jako Król nosił także koronę, cierniową.

On, Pan świata często nie miał miejsca gdzie by głowy skłonić. Nie biskupia laska i okazałe szaty były insygniami Jego władzy lecz służebny fartuch, miska z wodą i ręcznik, którym otarł swym uczniom nogi po ich umyciu. Powiedział przy tym: Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem, i słusznie mówicie, bo jestem nim. Jeśli tedy Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem nogi wasze, i wy winniście sobie nawzajem umywać nogi, dałem wam przykład... (J13,13-15) Naśladować Jezusa w służeniu bliźnim z miłości są w stanie jedynie ludzie narodzeni na nowo.

5. Po co Jezus zszedł na ziemię?

Zszedł na ziemię aby w postaci ludzkiej jako Syn Człowieczy dokonać dzieła zbawienia osób wierzących w Niego; aby oświecić człowieka ukazując mu prawdę o jego stanie; aby objawić ludziom Boga Ojca, aby złożyć siebie na ofiarę odkupieńczą za nasze grzechy; aby wezwać grzeszników do pokuty, wiary i nawrócenia; aby przez Ducha Świętego odrodzić człowieka, pouczyć jak ma żyć, i założyć na ziemi swój prawdziwy, Jezusowy, (nie rzymski czy bizantyjski) kościół, którego kamieniem węgielnymi i arcypasterzem jest wyłącznie On sam (a nie apostoł Piotr). Wreszcie - ażeby oznajmić nam przyszłe losy ludzkości i ostateczny finał naszej ziemi, po którym pojawią się nowa ziemia i nowe niebo, gdzie zamieszkają jedynie ci pokorni, wierzący w Jezusa Jego naśladowcy, zbawieni z łaski i - jak podaje Biblia - zapisani w Księdze Baranka od założenia świata (Ef 1.14).

6. Główne poselstwo Jezusa

Ukazuje co należy zrobić ażeby się stać uczestnikiem zbawienia i radosnego, nowego życia wyzwolonego z grzechu i mocy szatana. Poselstwo to streszcza się w czterech poleceniach: (1) Pokutujcie, (2) Wierzcie Ewangelii, (3) Weźcie na siebie moje jarzmo, czyli poddajcie się memu kierownictwu i (4) Uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca. Pomijanie któregoś z tych poleceń jest odrzucaniem Jezusowej nauki. „Postępowi" kaznodzieje pomijają najczęściej polecenie pokutowania i poddania się pod kierownictwo
Jezusa. Wolą sami kierować wiernymi.

7. Nauka Jezusa o pokucie ku Bogu

Jezus swa misję na ziemi zaczął od głoszenia pokuty i wiary gdyż od nich zaczyna się droga ku zbawieniu i odrodzeniu. Tak samo czynili apostołowie. Jest napisane: Bóg wprawdzie puszczał płazem czasy niewiedzy, lecz teraz wzywa wszędzie wszystkich łudzi aby pokutowali (Dz 17,30). Pokuta prowadzi do poznania Jezusa, jest Bożym darem. Obok wiary w Jezusa - jest pierwszym działaniem człowieka ku zbawieniu. Jest opamiętaniem się prowadzącym do poznania własnej błędności dotychczasowego myślenia i grzeszności życia.
Stanowi błogosławiony rezultat uważnego, w pokorze serca, słuchania Bożego Słowa Ewangelii.

Pokuta prowadzi do poznania Jezusa umierającego za grzechy świata i zmartwychwstałego w potędze Jego boskości. Jest radykalną zmianą orientacji życia, z samowoli do posłuszeństwa, z buntu do pokory, z egoizmu do miłości jawiącej się w służbie Bogu pełnej dobrych uczynków, oraz w całkowitym odrzuceniu świeckiego stylu życia. Pokuta jest zejściem z drogi szerokiej na wąską, gdzie prowadzi Jezus, jest znienawidzeniem grzechu, jest pokornym z radością poddaniem swej woli pod panowanie Jezusa. Jest śmiercią starej natury ustępującej miejsca nowej, zrodzonej z Boga, dzięki Duchowi Świętemu.

Prawdziwa pokuta prowadzi do zmiany charakteru na wzór Jezusa, ujawniającej się w życiu podobającym się Bogu (Dz 26,20). Bez pokuty nie ma zbawienia, nowego narodzenia i zwycięskiego życia w czystości.

8. O wierze i wierzeniu w Jezusa

Rzeczywiste wierzenie zawsze powoduje działanie, jak to ilustrowały wzięte z życia przykłady. Wierzenie w Jezusa powoduje posłuszeństwo Jemu, Jego nauce przedstawionej w Biblii.

Z urodzenia każdy człowiek jest w duchowych sprawach ślepcem. Ma zaćmiony umysł. Potrzebuje oświecenia z góry. Jezus powiedział: Ja, Światłość przyszedłem na świat, ażeby żaden, kto wierzy we Mnie w ciemności nie został (J12, 46). Syn Boży przyszedł i dał nam rozum, abyśmy poznali tego, który jest prawdziwy, On jest tym prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym (1J 5, 20).

Wiara w Jezusa jest warunkiem usprawnienia umysłu niezbędnego przede wszystkim do poznawania prawdziwego Jezusa. Wraz z pokutą jest darem Bożej łaski udzielanej osobom pokornym, które zrezygnowawszy z postawy buntowniczej przestały wierzyć w siebie i żyć po swojemu bowiem zrozumiały, iż jedynie Jezus jako Bóg jest w stanie kierować człowiekiem dobrze. Jemu więc zawierzyły i z radością są Mu posłuszne.

Wierzący w Jezusa jako Boga są spokojni o przyszłość ponieważ wiedzą, że prowadzi ich Wszechmocny Dobry Pasterz.

9. Co znaczy polecenie Jezusa: „Weźcie jarzmo moje na siebie"?

„Jarzmo moje" oznacza kierownictwo Jezusa zapewniające człowiekowi życie pomyślne (nie znaczy łatwe), czyli pożyteczne dla wszystkich: dla Boga, bliźnich, dla siebie i przyrody. Pomyślność wyłącznie dla siebie, czyli egoistyczna jest osiągnięciem grzesznym.

Jezus zaprasza do poddania się Jego kierownictwu lecz nie zmusza. Stąd mamy zwrot: „weźcie na siebie", czyli sami to jarzmo mojego kierowania, jeśli chcecie, na siebie nałóżcie. Człowiek pokorny jest mądry, i sam z własnej woli bierze na siebie jarzmo Jezusa.

Ono (kierownictwo) jest „wdzięczne" („miłe"), bo nie uwiera, jako że jest dopasowane do danej osobowości, tak jak i brzemię — czyli zadania życia - odpowiadają wzmacnianym Bożą mocą możliwościom niosącego je.

Wezwanie Jezusa by poddać się Jego kierownictwu jest wyrazem troski o nasze dobro. Czyż to nie wspaniały sukces - móc korzystać z mądrości Jezusa - Boga?

10. Cichość i pokora

Cichość i pokora nie są przyrodzonymi cechami człowieka. Raczej bunt i wyniosłość.

Cichość i pokora nie są łatwe do opanowania. Ale właśnie one stanowią ABC chrześcijaństwa prawdziwego i dlatego od nich zaczyna Jezus swe szkolenie.

Na czym polega cichość i pokora - Jezus nie tylko mówił ale także swym życiem pokazywał. Cichość nie wznieca konfliktów, skłania do słuchania bardziej niż do mówienia. Sprawia, że człowiek cichy uważnie słucha Bożej mowy a także wypowiedzi swych rozmówców.

Pokora zaś jest głównym sprawcą posłuszeństwa i świadomości własnych braków. Stwarza pragnienie uczenia się, korygowania własnego postępowania.

Człowiek pokorny nie popisuje się i nie poniża bliźnich. Chętnie się schyla i jak Jezus służy bliźnim, na kolanach „umywa im nogi", na wiele sposobów. Miłuje ich nie 'językiem i słowem, lecz uczynkiem i prawdą" - jak poucza Biblia. Nie ma lepszego przykładu cichości i pokory jawiącej się w działaniu, niż dał Jezus. Dlatego też powiedział: Uczcie się ode mnie.

11. Rezultaty wierzenia w Jezusa prawdziwego

Kto w Mię wierzy, ma żywot wieczny i nie stanie przed sądem, lecz przeszedł z śmierci do żywota - oznajmia Jezus (J5, 24). To jest zasadniczy rezultat wiary w Jezusa prawdziwego. Inne nieodzowne do życia - to sprawny rozum i wzrok umożliwiający poznawanie Boga Ojca i Jemu współistotnego Jezusa; widzenie rzeczywistości taką, jaka ona jest, poczynając od własnej grzeszności; wyzwolenie z mocy szatana i grzechu; odpuszczenie grzechów, przywrócenie utraconej przez grzech synowskiej relacji z Bogiem Ojcem, wewnętrzny spokój niezależny od zewnętrznych sytuacji, członkostwo w wielkiej rodzinie zbawionych (Kościół Jezusa), uzdrowienie i zintegrowanie osobowości (duch, rozum, dusza wola, sumienie, uczucia, ciało, zmysły, zdolności itp), przywilej współpracy z Bogiem pod kierownictwem Jezusa Pana w mocy Ducha Świętego, godność bycia światłem świata i solą ziemi łącznie z przywilejem cierpienia za wiarę w Jezusa - jak to ukazuje
historia.

I jeszcze coś najwspanialszego, już po drugiej stronie rzeczywistości: chwalebne zmartwychwstanie wraz z nagrodą za wierną służbę Bogu.

Posłowie

Rezultatów wierzenia w Jezusa prawdziwego jest więcej. W pełni są ukazane w Biblii i w życiorysach autentycznych chrześcijan. Wszystkie one przedstawiają miłość Bożą do człowieka stanowiąc jednocześnie dowód realności zbawczego dzieła Jezusa.

Szatan usiłuje różnymi sposobami zasłonić i usunąć Jezusa z świadomości ludzkiej. Przysłania Go więc różnymi postaciami świętych, teatralnymi ceremoniami i pompatycznymi obrzędami o pogańskiej proweniencji.

Ostatnio atak szatana dotyka Biblii w nowy sposób: pojawiają się jej nowoczesne „ekumeniczne" wydania, w których imię Jezusa jest po prostu opuszczane.

Rzeczywista walka z Bogiem jawi się dziś nie w negacji istnienia jakiegoś boga, lecz w odrzucaniu historycznego Jezusa Syna Bożego, przez Boga Ojca ustanowionego Królem, mającym objąć panowanie nad światem. Kto przyczynia się do tego diabelskiego działania przeciwko Jezusowi, jawnie czy skrycie - jest w istocie wrogiem prawdziwego Boga i ludzi, choćby nawet wykonywał posługi religijne rzekomo w trosce o dobro człowieka.

Jak wskazują znaki na niebie i ziemi, Jezus nadchodzi; z nagrodą dla Swych wiernych i z sądem dla lekceważących Go. Kto w której grupie się znajdzie zależy od postawy jaką człowiek zajmie tutaj i teraz wobec
prawdziwego Jezusa.

Chwała niech będzie Bogu za Jezusa, łaskawego Zbawiciela wszystkich pokutujących grzeszników.

Jan Wierszyłowski